| 26-летняй берасцейку не бяруць на працу без пратэза |
|
|
|
Берасцейка не можа дачакацца пратэза з-за запазычанасці абласнога камітэта па працы, занятасці і сацабароне. А без пратэза працадаўцы паказваюць ёй на дзверы. 26-летняя жыхарка Брэста Вольга Цекот ужо некалькі гадоў мучыцца з пратэзам для сваёй правай нагі. «Нагу да калена мне ампутавалі ў 2004 году з прычыны цяжкага прыроджанага захворвання — остеомиелита. Адразу пасля аперацыі ў мяне быў расійскі пратэз, добры, але потым яго прыйшлося замяніць. У студзені 2009 гады я замовіла ў Беларускім протезно-артапедычным аднаўленчым цэнтры айчынны пратэз. Да траўня таго жа года яго зрабілі. Але гэта быў жах. Паўгода ён дзёр мне нагу з-за таго, што кут нахілу наперад быў 18 градусаў пры дапушчальных 5. Лекары былі ў шоку, калі яго здымалі. Рубцы пад каленам ён мне пакінуў, як пасля сур'ёзнага апёку. У 2010 году мне атрымалася праз Міністэрства аховы здароўя прызнаць яго непрыдатным. Пратэз выключылі. Мне сказалі: загоіце рану і прыязджайце за новым», — успамінае маладая берасцейка. Зараз яна настойвае на пратэзе з гелева-сіліконавым чахлом, каб як мага менш уздзейнічаць на рубцы і як мага эстэтычней сфармаваць астатак нагі: усёткі замужняя жанчына і жадае падабацца мужу. Зрэшты, не толькі яму. «Без пратэза я ніяк не магу ўладкавацца на працу. Стэлефаноўваюся па аб'яве аб пошуку супрацоўніка, распавядаю, што скончыла тэхнікум бізнэсу і правы па спецыяльнасці „Бухгалтер“, маю разрад як візажыст і майстар па манікюры, цяпер навучаюся ў Смаленскай госмедакадемии на провизора, накшталт усё ў парадку. А калі прыходжу на асабістую гутарку, то ў лепшым выпадку завуалированно адмаўляюць. Або прад'яўляюць завышаныя патрабаванні, якія я фізічна не магу выканаць. Або прапаноўваюць мізэрную зарплату, каб я сама адмовілася. Хоць хаджала, што і абражалі ў асобу, казалі, што такім як я трэба хаты сядзець і нават на вуліцу не высоўвацца. Нікога з працадаўцаў не цікавіць, які я адмысловец, што я гуляю ў валейбол, маю перамогі на абласным і рэспубліканскім узроўнях па армрестлингу, пішу вершы. Усё толькі скептычна глядзяць на маю нагу», — дзеліцца Вольга. Яна лічыць, што калі бы быў пратэз і яна магла хадзіць толькі з адным мыліцай, то праца знайшлася бы хутчэй: «Падумаеш, мыліца. Можа, падгарнула нагу. А што тамака пад штанамі, нікому і несамавіта будзе». Аднак увасабленне гэтых планаў усё адкладаецца і адкладаецца. «17 лістапада 2011 гады я зноў прыехала ў протезно-артапедычны цэнтр і жадала зрабіць замову. Пратэз у гэты раз жадаю з імпартных камплектавалых. Айчынны, бясплатны, сапраўды не надзену. „Удовольствие“ гэта варта разам з усталёўкай 30 мільёнаў рублёў. Дык вось пакуль вырашаўся пытанне, ці выплаціць абласны камітэт па працы, занятасці і сацабароне гэтую суму і, калі ды, то калі, у цэнтры маю заяўку не афармлялі. Дзякуючы дапамогі Мікалая Кривецкого (намстарш Брэсцкага аблвыканкама — заўв. аўтара) грошы ўсёткі знайшлі і пералічылі. А заяўку адкрылі адпаведна 11 студзеня 2012-го. Праўда, сказалі, што для пратэза бракуе дэталі — ступні. Яе трэба заказваць у Маскве. Сёння (31 студзеня — заўв. аўтара) я патэлефанавала ў протезный аддзел і пацікавілася, калі чакаць. А мне адказалі, што яны забыліся — уяўляеце, забыліся! — маю заяўку на ступню ў Маскву адправіць. І што наступная партыя заявак будзе адпраўленая ў канцы лютага, не раней. А калі мне зробяць той пратэз, наогул складана прадставіць!» — наракае Вольга. Карэспандэнт «БГ» папытала пракаментаваць якая склалася сітуацыю генеральнага дырэктара Беларускага протезно-артапедычнага аднаўленчага цэнтра Яна Волкова. «Забыцца заяўку не маглі. Машына на Маскву сапраўды сышла ў панядзелак. Дакументы маглі не адправіць у сувязі з неаплатай. Калі браць па Брэсцкай вобласці, то сёння за вырабленыя і выдадзеныя вырабы ў вашага камітэта па працы і сацабароне маецца вялікая запазычанасць перад нашым прадпрыемствам. І фармальна мы наогул не павінны закупляць наступныя, пакуль не аплацяць папярэднія пратэзы. Пратэз, аб якім вы кажаце, таксама, хутчэй за ўсё, не аплачаны, таму што рахунак мы выстаўляем пасля выраба. Хутчэй за ўсё, ёй па ўказе прэзідэнта выдалі пакуль дазвол на аказанне адраснай сацыяльнай дапамогі ў памеры кошту пратэза. Аднак гэта не значыць, што грошы паступілі. Але мы дзеля людзей усё роўна заяўкі робім. Так што звяжамся сёння з кіроўцам, з прадпрыемствам, удакладнім, ці ёсць гэтая дэталь. Калі ёсць — забярэм, прывязем, забяспечым», — запэўніў гендырэктар і ўдакладніў прозвішча нашай чытачкі. Тэрмін выраба пратэза, па словах Яна Волкова, залежыць ад шматлікіх фактараў: наяўнасці камплектавалых, краіны іх вытворчасці (Расея, Нямеччына і іншыя), неабходнасці распрацоўкі выраба пад пэўнага чалавека з улікам яго фізічных дадзеных, актыўнасці і т. д. Усяго на ўліку ў цэнтры каштуюць больш 100 тысяч чалавек па рэспубліцы, з іх 12,5 тысячам патрабуюцца пратэзы для канечнасцяў. Сітуацыя ўскладняецца нялёгкім фінансавым становішчам Вольгі. Маладая жанчына атрымлівае дапаможнік як інвалід III групы (547 тыс. рублёў). Пражыць на гэтыя грошы нерэальна, асабліва калі ўлічыць, што, акрамя іншага, трэба сур'ёзна марнавацца на лекавыя прэпараты. Таму яна настойліва шукае магчымасць запрацаваць. Нажаль, пакуль безвынікова. |
| < Пред. | След. > |
|---|