| У іх душах не скончаная вайна |
|
|
|
Мінула 23 гады з тых часоў, як апошні савецкі салдат пакінуў Аўганістан. Але для шматлікіх афганская вайна не скончылася дагэтуль. Сёння нярэдка можна чуць меркаванне, што гэта вайна нечых палітычных амбіцый, што нам не каштавала ўвязвацца ў яе. Асуджаць можна ўсё і ўся, але прычым тут прастой салдатаў, з гонарам які выконваў свой воінскі абавязак і пакінуты дакладным прысязе? Думаецца, што гэтым мужчынам балюча і крыўдна чуць, што ахвяры гэтай вайны былі марныя. Бо гэта не так. Палітычнае рашэнне аб уводзе абмежаванага кантынгенту савецкіх войскаў у канцы снежня 1979 гады на тэрыторыю Аўганістана было прынята на падставе неаднаразовых просьбаў кіраўніцтва краіны. Мэта гэтай аперацыі была пазначаная, як аказанне інтэрнацыянальнай ваеннай дапамогі дружалюбнаму афганскаму народу ў справе абароны Красавіцкай рэвалюцыі. Перад вайскоўцамі ставіліся задачы стабілізаваць сітуацыю ў краіне, аказаць дапамогу афганскага войска, ахаваць краіну ад бандфармаванняў са боку Пакістану і Ірана. Ваяры-афганцы выканалі свой абавязак, шматлікія коштам свайго жыцця. З 32 тысяч беларусаў, якія ўдзельнічалі ў афганскай вайне, не вярнуўся дадому — 771. Навечна маладым застаўся і наш зямляк з Клейник — Юры Харитончик. Так ужо павялося, што кожны год напярэдадні Дня памяці ваяры-афганцы збіраюцца разам, каб успомніць мінуўшчыну, успомніць загінулых, падзяліцца сваімі праблемамі, разам абгаварыць іх. Стала ўжо добрай традыцыяй праводзіць такія сустрэчы на тэрыторыі Мотыкальского сельскай Рады. Бо тут дзейнічае самая вялікая па колькасці першасная арганізацыя, якая аб'ядноўвае 22 чалавека. Узначальвае гэтую арганізацыю Ўладзімір Ігнацьевіч Юзюк. Гэтым разам сустрэча ізноў адбылася ў Ковердякском Хаце культуры. У ёй па традыцыі прымалі ўдзел і жонкі афганцаў. На дзель гэтых жанчын выпала няпростае выпрабаванне — чакаць сваіх каханых і маліцца, каб яны вярнуліся жывымі з вайны. У мерапрыемстве прынялі ўдзел начальнік аддзела ідэалагічнай працы райвыканкама Міхась Крегель, старшыня Мотыкальского сельисполкома Анатоль Пригара, плябан Крыжаўзвіжанскай царквы бацька Анатоль (Пашкевіч). У кожнага знайшліся цёплыя словы ў адрас афганцаў. Аб палітычным становішчы ў міры ў канцы 70-х і пачатку той вайны нагадаў якія памкнуліся ваяр-інтэрнацыяналіст Дамір Измайлов. Слова падавалася і старшыне раённай арганізацыі грамадскага аб'яднання «Беларускі звяз ветэранаў вайны ў Аўганістане» ветэрану памежных войскаў, падпалкоўніку запасу Анатолю Емельянову. У кастрычніку мінулага гады ён быў абраны на гэты пост. Ваяваў у Аўганістане з лістапада 1987 гады да самога высновы войскаў, узнагароджаны ордэнам Чырвонай Зоркі. Пасля звальнення ў запас працаваў начальнікам штаба грамадзянскай абароны Брэсцкага раёна. Анатоль Трыфанавіч адзначыў, што сёння раённая арганізацыя налічае 95 чалавек, у кожнай сельскай Радзе ёсць свая пяршоўка. Раз у , які з'яўляецца намеснікам старшыні раённай грамадскай организацииквартал старшыні пяршовак збіраюцца разам, каб абгаварыць надзённыя праблемы. Патрыятычнае выхаванне якое падрастае пакалення — адна з іх. «Сыходзяць з жыцця ветэраны Вялікай Айчыннай, мы іх павінны замяніць на патрыятычным полі», — сказаў Емяльянаў. Афганцы бываюць у школах, маюць зносіны з моладдзю. Важна пераканаць рабят, што кожны юнак павінен мінуць службу ў войскі, што гэта — ганаровы абавязак кожнага сучаснасці мужчыны. Доўга доўжылася гэтая сустрэча. Хвілінай маўчання ўспомнілі тых, хто не дажыў да гэтых дзён, сярод іх — былы старшыня раённай арганізацыі Ян Гаворак, які пайшоў з жыцця летась. Аптымістычную нотку ў гэтае мерапрыемства дапамаглі прыўнесці артысты мастацкай самадзейнасці Ковердякского СДК і жаночая вакальная група «Авацыя». Марына САМОСЕВИЧ |
| < Пред. | След. > |
|---|