Аднак ужо ўвосень таго жа 2004 гады ў рамках праверкі, праводжанай аддзелам мытнай інспекцыі па горадзе Брэсту і Брэсцкай вобласці, з Нацыянальнага бюро Інтэрпола ў РБ паступіла інфармацыя: фірма «TOPAZ SALES CORPORATION» была зарэгістраваная на Багамскіх выспах 30.07.1996 гады — і знятая з уліку 01.01.2000 гады. Праўда, па інфармацыі Генеральнай пракуратуры Багамскіх выспаў, якая паступіла падчас дадатковай праверкі, выходзіла, што «TOPAZ SALES CORPORATION» была зарэгістраваная ўжо 17.01.1996 гады, затым выключаная з Рэестру міжнародных камерцыйных кампаній, а ў снежні 2004 гады была ізноў занесеная ў рэестр. Высновы, якія зрабіў мытны орган, напрошваліся самі сабой: у перыяд з 2000 па 2004 год фірма не працавала, не магла складаць кантракты на арэнду аўтатранспарту з кім бы то ні было, такім чынам, Шепелевич, вырабляючы мытнае афармленне тавара, паказаў няпэўныя звесткі аб адпраўніку. Гэта значыць здзейсніў адміністрацыйнае правапарушэнне.
На самай справе выснова далёка не адназначны. На сайце заканадаўчых актаў Багамскіх выспаў www.bfsb-bahamas.com размешчаны дакумент, паводле якога

(ст. 165, п. п. 2 і 3) кампанія, адноўленая ў рэестры, лічыцца ніколі з яго не исключавшейся. Гэта значыць па тамтэйшым заканадаўстве яна суцэль магла ў «спрэчныя» 2000-2004 гады захоўваць сваю юрыдычную праваздольнасць. Прынамсі, з лютага 2002 па сакавіку 2003 гады фірма «TOPAZ SALES CORPORATION» спраўна падавала Шепелевичу заяўкі на перавозку грузаў і таксама спраўна вырабляла аплату за аказаныя паслугі са свайго рахунку на рахунак ІП Шепелевича, адчынены ў адным з філіялаў «Беларусбанка». Акрамя таго, ёсць сведчанне аб устойлівым становішчы кампаніі «TOPAZ SALES CORPORATION», выдадзенае Галоўным рэгістратарам Садружнасці Багамскіх выспаў у снежні 2004 гады, дзе, акрамя іншага, сказанае: «Кампанія не знаходзіцца ў стадыі зачынення або роспуску, і да цяперашняга часу не прадпрымаліся ніякія дзеянні, каб выкрасліць назоў кампаніі з рэестру».

Аднак усё гэта не мела значэнні: маховик закруціўся. Шэсць адзінак «падазронай» тэхнікі (тры седлавых цягача «Volvo», прычэп «Burg» і два паўпрычэпа-рэфрыжэратара) былі ў «Ансвик-Брэст» выключаныя і пакінутыя на захоўванне ў зоне дзейнасці Брэсцкай мытні. Іх агульны кошт склала больш 464 млн рублёў.

«Парушальнік — гэта я!»

Увосень 2004 гады Брэсцкая мытня двойчы перадавала ў суд Ленінскага раёна матэрыялы справы аб адміністрацыйным правапарушэнні, дасканалым Шепелевичем, і абодва разу суд вяртаў іх у мытню — «для выпраўлення недахопаў і ўхіленні супярэчнасцяў». Прадпрынятая мытнымі органамі дадатковая праверка зацягнулася да 2007 гады — і тут уступіў у сілу новы Адміністрацыйны кодэкс РБ. Паводле яго, адміністрацыйнае спагнанне за здзяйсненне адміністрацыйнага правапарушэння супраць парадку мытнага рэгулявання можа быць накладзена не пазней трох гадоў са дня яго здзяйснення і шасці месяцаў са дня яго выяўлення. У дадзеным выпадку ўсе тэрміны для прыцягнення вінаватага да адказнасці мінулі, і 24 верасня 2007 гады за подпісам начальніка Брэсцкай мытні выйшла пастанову аб спыненні справы аб адміністрацыйным правапарушэнні ў стаўленні А. Шепелевича.

Калі пасля гэтага наш прадпрымальнік вырашыў было, што зараз-то ўсё яго пакуты скончыліся, то ён некалькі паспяшаўся з высновамі. Таму як ужо ў кастрычніку 2007 гады суд Маскоўскага раёна Брэста разглядае адміністрацыйны матэрыял у стаўленні неўсталяванай асобы, прадстаўлены Брэсцкай мытняй, і выносіць пастанова: маёмасць, выключанае мытняй (тыя самыя шэсць адзінак тэхнікі), падлягае звароту ў прыбытак дзяржавы.

Новы паварот у справе засноўваўся на наступных высновах мытнага органа: бо фірма «TOPAZ SALES CORPORATION» на той момант не магла перамяшчаць тавары праз мяжу, то дакументы на іх увоз аформіла… неўсталяваная асоба. Паводле жа беларускаму заканадаўству, калі асоба, здзяйснілае адміністрацыйнае правапарушэнне, не ўсталявана, то маёмасць, якое з'яўляецца прадметам гэтага правапарушэння, аўтаматычна падлягае звароту ў прыбытак дзяржавы. Адпаведна, суд не можа апавясціць «неўсталяваная асоба» аб пачатку судовых разглядаў, роўна як і аб вынесеным рашэнні.

Шепелевич, да гэтага часу ўжо дырэктар ТАА «Ансвик-Брэст», пазнаў аб рашэнні суду толькі пасля таго, як яно ўступіла ў законную сілу. А пазнаўшы, накіраваў скаргу на імя пракурора Брэсцкай вобласці і затым — Генеральнага пракурора Рэспублікі Беларусь. Шепелевич даказваў, што асоба, перемещавшее праз мытную мяжу РБ тавары і транспартныя сродкі і ўяўлялае мытнаму органу дакументы, прызнаныя несапраўднымі, было не нейкае неўсталяванае, а асабіста ён. І калі адміністрацыйны працэс і можа весціся па гэтых фактах, то менавіта ў стаўленні яго, Андрэя Шепелевича. У тым ліку і для таго, каб ён мог скарыстацца сваімі правамі па абароне свайго добрага імя, а таксама інтэрасаў і маёмасці прадпрыемства «АнсВик– Брэст», якое ўзначальвае. І не адразу, але — вось упарты чалавек! — свайго дамогся. 4 красавіка 2008 гады Вярхоўны суд РБ адмяніў пастанову суду Маскоўскага раёна Брэста ў стаўленні неўсталяванай асобы. Праз 10 дзён суд Маскоўскага раёна вярнуў матэрыялы ў Брэсцкую мытню — для чарговага ўхілення недахопаў.

Далей гісторыя пачынае нагадваць фарс. Мытня ізноў накіроўвае матэрыялы ў суд Маскоўскага раёна… у стаўленні неўсталяванай асобы, суд ізноў выносіць пастанова аб звароце маёмасці ў прыбытак дзяржавы, а Шепелевич ізноў піша скаргу на імя Генеральнага пракурора. Усё паўтараецца: пракурор уносіць свой пратэст, і 12 студзеня 2009 гады Вярхоўны суд у другі раз адмяняе пастанову суду першай інстанцыі з патрабаваннем накіраваць матэрыялы на новы разгляд. І, нарэшце, у траўні 2009 гады суд Маскоўскага раёна пад старшынствам суддзі Іны Клышпач, разгледзеўшы матэрыялы, якія паступілі ад начальніка Брэсцкай мытні па факце здзяйснення адміністрацыйнага правапарушэння, вынес пастанову: у звароце ў прыбытак дзяржавы паказаных вышэй транспартных сродкаў адмовіць, усе шэсць адзінак тэхнікі вярнуць уладальніку. Суд Брэсцкай вобласці, куды мытня звярнулася з скаргай, гэтае рашэнне падтрымаў, пакінуўшы скаргу без задавальнення.

Хто вінаваты?

Не так даўно на імя дырэктара прадпрыемства «Ансвик-Брэст» нетутэйша ліст з Брэсцкай мытні, у якім прадпрыемству прапаноўваецца забраць выключаную ў 2004 году тэхніку. Гаворка ідзе аб двух адзінках аўтатранспарту — седлавым цягачы «Volvo» і паўпрычэпе-рэфрыжэратары «Mirofret». Яшчэ чатыры адзінкі, якія, паводле рашэння суду, павінны быць вернутыя ўласніку, пакуль не згадваюцца наогул. Можа быць, за пяць гадоў цяжбы яны проста «страціліся»?

«Гэта цалкам абуральны выпадак, але, нажаль, не адзіны, — лічыць юрыст, раздзел ОДА «Дребезова і партнёры» Галіна Дребезова, консультировавшая Шепелевича па гэтай справе. — Аналагічная гісторыя адбылася некалькі гадоў назад з замежнай кампаніяй «Беламер Компани», якая знаходзілася ў працэдуры банкруцтва і ліквідацыі. Тады Брэсцкая мытня таксама звярнулася ў суд з дакументамі ў стаўленні неўсталяванай асобы, і маёмасць, прыналежнае прадпрыемству, было звернутае ў прыбытак дзяржавы. Мы дамагліся адмены гэтага рашэння, і прадпрыемству вярнулі грошы. Тут сітуацыя складаней: на наш запыт мытня падае дакумент, што маёмасць перададзена для рэалізацыі ў адмысловую камісію, а ў камісіі адказваюць, што вярнулі яго Брэсцкай мытні.

Зрэшты, думаю, гэта ўсё высвятліцца. Праблема ў іншым. Я лічу, што ў выпадку з Шепелевичем у наяўнасці прыкметы правапарушэння са боку мытных органаў. Па ісце, перадаючы ў суд матэрыялы ў стаўленні неўсталяванай асобы, кіраўніцтва мытні здзейсніла службовую падробку. Як наогул такое можа быць, што чалавек або арганізацыя перамяшчаюць тавары праз мяжу, прад'яўляюць пры гэтым на мытні ўвесь пакет дакументаў — і застаюцца пры гэтым «неўсталяванай асобай»? Сітуацыя абсалютна абсурдная, і на месцы Шепелевича я бы абавязкова давяла справу да канца, паставіўшы пытанне аб прыцягненні да адказнасці вінаватых асоб. Мала таго, што іх дзеяння прычынілі шкоду фірме, чыя тэхніка была арыштаваная і пяць гадоў прастаяла. Гаворка ідзе і аб шкодзе інтэрасам дзяржавы. Па-першае, яно недаатрымала падаткі, якія прадпрыемства магло бы заплаціць, выкарыстаючы выключаны транспарт. Па-другое, усе гэтыя гады тэхніку патрабавалася берагчы і ахоўваць, і гэтыя выдаткі таксама аплачваліся дзяржавай…»

Ці рушыць услед Шепелевич гэтай радзе, пакуль не ведае нават ён сам.

vb.by