| Усміхнуліся крызісу |
|
|
|
удзельнікі рэгіянальнага форума, здольныя змяніцца пад яго ўздзеяннем Рытарычнае пытанне «Ці ёсць у Беларусі крызіс?» усё больш набывае адценні нейкай загадкавасці. А пошукі адказу на яго парый нагадваюць публічныя разважанні на сцэне аднаго вядомага героя з «Карнавальнай ночы» з нагоды таго, ці ёсць жыццё на Марсе. Арганізаваны на днях у Брэсце па ініцыятыве РОО «Гільдыя маркетолагаў», кампаніі «Бізнэс-Клас» пры садзейнічанні камітэта эканомікі аблвыканкама Пяты рэгіянальны форум кіраванцаў агучыў, на мой погляд, вельмі цікавую і тонкую думку: «Крызіс у нашай краіне, вядома жа, мае месца, але сустракаць яго трэба з усмешкай». Мэнэджары і маркетолагі трох дзясяткаў кампаній розных формаў уласнасці памкнуліся разам, каб падзяліцца досведам працы ў не самыя простыя для эканомікі часы, завязаць новыя кантакты і паслухаць мэтраў айчыннага бізнэсу. Вядома, цяжка чакаць, што падобны форум дасць гатовыя рэцэпты на ўсе выпадкі жыцця. Бо кіраванне – шмат у чым мастацтва кампрамісу, пошук чагосьці новага, неардынарнага, чаго да гэтай сітавіны не прадпрымаў ніхто – менавіта такі метад часцяком прыносіць адчувальны вынік. Але ўсё жа ёсць нейкія агульныя каноны, грэбаваць якімі таксама нельга. Тым больш у перыяд, калі на рынку рэзка абвастраецца дужанне за выжыванне, і ў гэтым канкурэнтным дужанні далёка не кожны зможа выйсці пераможцам. – Вядома жа, крызіс – не найпрыямнейшы момант у развіцці любой кампаніі, любой дзяржавы. Але, з іншага боку, гэта штуршок, штурхель, калі жадаеце, які прымушае бізнэс круціцца з значна большай хуткасцю, шукаць і знаходзіць для сябе новыя магчымасці. Проста сядзець і спачываць на лаўрах не атрымаецца. Трэба штохвіліны прымаць рашэнні, прычым яны павінны быць обдуманны, вывераныя, і своечасовыя. Таму я бы параіў вам сустракаць крызіс з усмешкай і з думкамі аб тым, што ён – добрая магчымасць для абнаўлення. Значна лепш, калі бы гэтыя «штурхялі» суправаджалі нас хоць бы раз у 10-15 гадоў, але што паробіш, яны зараз здараюцца значна гушчару, – такое меркаванне выказаў дырэктар вядомага ў краіне рэкламнага холдынгу SMG Belarus Пётр Попелушко. ак палепшыць рэкламу, умацаваць становішча на рынку і не папакутаваць фінансава, у што лепш інвеставаць і як найболей эфектыўна выкарыстаць розныя сродкі камунікацыі для пасоўвання тавараў і паслуг? Аб гэтым і многім сябрам ішла прамову на форуме. Сваімі меркаваннямі з журналістам «Вячоркі» падзяліўся генеральны дырэктар Менскага заводу вінаградных вінаў Дзяніс Мароз. Адзін з самых паспяховых у краіне маладых мэнэджараў запомніўся тым, што цвёрда ведае, чаго жадае: – З майго пункта гледжання, крызіс – удалая падстава папрацаваць. Гэты такі пераходны стан, калі існыя сродкі дасягнення тых або іншых мэт становяцца ўжо неадэкватнымі, – лічыць Дзяніс Віктаравіч. – Бо шматлікія мэнэджары ўсё яшчэ працуюць па даўніне, вобразна кажуць, з шырока зачыненымі вачамі. У то час як ідэальны мэнэджар павінен чымсьці нагадваць падгадаванага дзіця – ён павінен стала дзівіць і дзівіцца. Працаваць і думаць сёння трэба значна хутчэй. У дачыненні да бізнэсу, становіцца як ніколі актуальным вядомае выказванне Чарлза Дарвіна: «Выжывае не наймацнейшая асобіна, і нават не самая разумная, а тая, што гатовая больш усіх змяніцца». Хто гэтага не зразумее, ну, значыць, маркотна для яго. І яшчэ адзін антыкрызісны пастулат прагучаў з вуснаў гендырэктара МЗВВ: – Мэнэджарам варта ставіцца да сваіх кліентаў і да ключавых супрацоўнікаў у 3-5 раз лепш і асцярожней, чым у звычайны час. Калі я год назад выступаў на адным семінары і сказаў, што трэба паднімаць зарплату маркетолагам, ва ўсякім разе, лепшым маркетолагам, да мяне паставіліся з ладнай дзеллю скепсісу. Глядзіце, што адбываецца сёння: нацыянальная валюта абвалілася. Здавалася бы, надыходзіць залаты час для экспарту. Але прарыву не назіраецца, нават на тых кірунках, дзе прадукцыя, здавалася, запатрабаваная і карыстаецца попытам. Пытаецца, дзе нашы маркетолагі? У Маскве і ў Кіеве – тамака, дзе ім заплацілі, умоўна кажучы, на 100 даляраў больш. І я баюся, што адток кваліфікаваных адмыслоўцаў з нашых прадпрыемстваў будзе толькі ўзмацняцца, калі іх не ўтрымаць. А утрымаць можна адным спосабам – рублём. Хто не пашкадуе грошай цяпер, напэўна выйграе потым. – Ці здольны беларускі мэнэджмент выняць урокі з крызісу і выкарыстаць яго ў якасці магчымасці для ўнутранай перабудовы? – пацікавіўся аўтар у Дзяніса Марозу. – Разумееце, ёсць рэчы, якія рана або позна прыходзіцца пачынаць рабіць. Бо пагодзіцеся, рэдка хто ініцыюе нейкія змены, тым больш карэнную ломку ўсяго арганізма, па добрай волі. Доўгі час большасць нашых прадпрыемстваў працавалі ў рамках аднакампанентнай схемы: таваразварот – маржа 100 % – прыбытак. Цяпер надыходзіць час, калі неабходна ўключаць іншыя механізмы, больш тонкія, для якіх запатрабуецца вызначаны набор ведаў. Яшчэ не позна імі авалодваць, ехаць вучыцца, у тым ліку за мяжу, і т. д. Сядзець жа і нічога не прадпрымаць – гэта шлях у нікуды. Іншых варыянтаў тут проста няма. Я думаю, што адсоткаў 40 беларускага бізнэсу тэарэтычна гатовыя жыць і працаваць у новых умовах. Што будзе з астатнімі, залежыць першым чынам ад іх саміх. P. S. Менскі завод вінаградных вінаў на працягу апошніх трох гадоў уваходзіць у лік самых дынамічна якія развіваюцца беларускіх прадпрыемстваў. Адзін з вытворчых участкаў МЗВВ знаходзіцца ў Брэсце. Літаральна месяц назад тамака была запушчаная другая лінія, якая дазволіла павялічыць вытворчасць прадукцыі амаль у два разу. Ну а пункт гледжання Дзяніса Марозу, зрэшты, як і іншых удзельнікаў форума кіраванцаў, застаецца толькі пунктам гледжання, якая можа быць правераная толькі часам. |
| < Пред. | След. > |
|---|