| Парад лішніх кватэр |
|
|
|
Так у нас у горадзе досыць жылля або яго бракуе? Калі жылых метраў навалам, то навошта ладзяцца гэтыя ліхаманкавыя будоўлі па прынцыпе «не пакінем ні пядзі вольнай зямлі»? А калі жа кватэр нядосыць, то чаму яны запар і побач выводзяцца з сцен жылых хат прыбудаванымі для публічнага карыстання крылечками? Цяжка мінуць па якой-небудзь цэнтральнай вуліцы, каб не натыкнуцца на якая выскачыла з павялічанага аконнага праёму ўсходы, так дзіўна што змяняе паданне аб недатыкальнасці жылля і непахіснасці архітэктурных правіл. Пераклад жылога памяшкання ў нежылое ідзе як па алеі. У масы ўласнікаў апынуліся лішнімі кватэры, якія калісьці дасталіся ім або іх сваякам практычна бясплатна. І хоць тысячы меней паваротлівых сем'яў былі бы шчаслівыя пасяліцца ў гэтых «непатрэбных» сценах, гарадскія адміністрацыі не ўбачылі перашкод, каб задаволіць цэлую серыю заяў, па ісце, аб памяншэнні жылога фонду. А то ў нас «мала» крам, гандлёвых тэлевізарамі, шкарпэткамі, галантарэяй і іншымі рэдкасцямі. Аўтар гэтых радкоў не мае права ставіць пад сумнеў указ прэзідэнта № 479 ад 25 верасня 2009 гады, узаконивший працэс перакладу жылых памяшканняў у нежылыя. Але ўжыванне ўказу, які не абавязвае, а толькі дае дазвол на радыкальную працэдуру, усё жа не павінна адбывацца аўтаматычна. Інакш для чаго тым жа ўказам па кожным пэўным выпадку загадваецца разгляд і рашэнне мясцовых адміністрацый? Паміж тым кіраванцы адмысловай придирчивости на сябе не ўсперлі. Па словах начальніка аддзела камунальнай гаспадаркі і добраўпарадкавання адміністрацыі Ленінскага раёна Юрыя Кузьмина, дазвол на выснову прыналежных памяшканняў з статуту жылля даецца ўсім заяўнікам, прадставілым неабходныя дакументы. А калі ёсць нейкія няўвязкі, то, як сказаў начальнік кіравання архітэктуры і горадабудаўніцтва Брэсцкага гарвыканкама Алег Ляшук, праект ідзе на дапрацоўку і пытанні паступова здымаюцца. Колькі ўсяго па горадзе кватэр ужо змяніла сваё прызначэнне? Такога ўліку, па прызнанні службоўцаў, яны не вядуць. Ці адмоўлена каму-небудзь у гэтым працэсе – абцяжарваюцца адказаць. Ці архітэктурны падыход? Такая аморфнасць на месцах зусім не абавязковая. Сярод забараняльных разжалаванне кватэр пунктаў указу № 479 пералічана і неадпаведнасць правілам горадабудаўніцтва. Стала быць, такія тонкія меркаванні, як парушэнне архітэктурнай цэласнасці, гарманічнасці канструкцый і гістарычнага аблічча будынка суцэль могуць абараніць яго ад меркантыльных уварванняў. Відавочна, у паняцце парушэння правіл горадабудаўніцтва ўваходзяць і нязручнасці, якія ўзнікаюць для пешаходаў ад што выскачыў на тратуар у нечаканым месцы, як вугор на носу, ганка. Не ці парушэннем вышэйпаказанага парадку з'яўляюцца прыцягнутыя за вушы да сцяны жылога хаты высокія прыступкі, якія так зручна набліжаюць вулічную публіку да вокнаў заселеных кватэр? Пра сэнсавую недарэчнасць укаранення крамнай шыльды паміж фортачкамі нечых спальняў няма чаго і казаць. Галоўны гарадскі архітэктар і сам прызнае, што часам прыходзіцца ўшчамляць архітэктурныя інтэрасы, каб даць дарогу эканамічнай ініцыятыве. Але давайце скажам канкрэтней: з пункта гледжання архітэктуры высечаны пад неспадзяваную краму дзвярной праем – гэта застылы ў камені лозунг «Калі нельга, але вельмі жадаецца, то можна». Справядлівасць патрабуе адзначыць, што ў асобных выпадках крамачкі ўпісаліся ў архітэктуру бязбольна: у зацішным тарцы хаты, як на бульвары Касманаўтаў, 116, альбо ў гаўбечнай нішы, як на вуліцы Пушкінскай, 6. Але бо такіх гарманічных супадзенняў – адзінкі. Думаецца, пры досыць строгім падыходзе толькі падобныя заяўкі маглі бы мінуць па пункце «горадабудаўнічыя меркаванні». Адмыслоўцы кахаюць высылацца на тое, што ва ўсе часы практыкавалася размяшчэнне ў жылых хатах крам і іншых агульнадаступных устаноў. Так, але бо ўсё гэта ўбудоўвалася першапачаткова па адмыслова распрацаванаму праекту. Размежаванне зон абстаўлялася выступамі, калонамі, франтонамі і таму падобнымі якія абараняюць жыллё ад духу публічнасці элементамі. Вось прыедзе пан… А чым абароненыя цяперашнія ўладальнікі кватэр «з подселением»? Добра, калі ў былым жыллі пад нечым падлогай або за сценкай размешчаны салон рукоделия з вышивающими крыжыкам дамамі. Але дакумент дазваляе ўладкоўваць за такой жа сценкай і пральні самаабслугоўванні прадукцыйнасцю да 75 кілаграмаў бялізны ў змену, і фізкультурна-аздараўленчыя комплексы пляцам да 150 квадратных метраў, і т. п. Няма сумневу, што ў шматлікіх магчымых выпадках дыскамфорту жыхарам прыйдзецца гадамі адстойваць сваё права на супакой. І нават калі ўсе пахі, шумы і вібрацыі ўкладваюцца ў нарматывы, яны ўсё роўна могуць выклікаць стрэс у кватэраздымшчыка, бо адчувальнасць да шкодных уздзеянняў у ўсіх індывідуальная. Здавалася бы, у суседніх з новоделом жыхароў павінна быць прэзумпцыя правасці ў падобных спрэчках з подселенцами: хата – каштоўнасць першасная. Аднак, як, да майго здзіўлення, прагучала з вуснаў службоўцаў, згоды суседзяў нават пытаць не абавязкова. Працяг чытайце ў друкаваным нумары «Вячэрняга Брэста» за 16 снежня. версія для друку |
| < Пред. | След. > |
|---|